Met dat in gedachten, is het interessant om terug te kijken naar regelingen die wel en niet bestaan in de vroege dagen van de creditcard industrie.
Bijvoorbeeld, tot in het midden-70's waren er praktisch geen andere dan die opgelegd aan de leden do
Banken te popelen om contant geld in op de betaalde rente op een doorlopend krediet card rekeningen werden agressief in het verzamelen van nieuwe klanten - zo agressief dat ze actief credit cards verstuurd naar consumenten die niet had gevraagd voor hen.
Sommige van deze consumenten inkomen verdienen volwassenen, maar sommige waren niet. Sterker nog, het was niet ongebruikelijk tijdens het late 1960's voor studenten wonen, weg van huis naar een glanzende nieuwe credit card in de brievenbussen te vinden - gewoon bedelen om te worden gebruikt.
Deze praktijk is verboden, wanneer het Amerikaanse Congres begon het reguleren van de creditcard-industrie in de 70's. Interessant, terwijl de uitgevers van kaarten zijn nu terugschroeven over de afgifte van krediet, verslagen zijn dat zij nog steeds nieuwe kaart leden werven op universiteitscampussen.
Omdat handelaren betaalt de credit card bedrijven voor het gebruik van de kaarten, enkele kooplieden wilden de impact op hun winsten door hetzij tot instelling van een toeslag op de klanten voor het gebruik van de creditcards, of het verhogen van prijzen in totaal en het geven van een korting aan deze te verminderen die geen gebruik van maken. De creditcard emittenten zei nee.
Consumentenorganisaties opgeroepen en de creditcardmaatschappijen vermurwen. Maar dan de consument het Congres gevraagd om in te grijpen, hetgeen zij heeft gedaan. Van 1968 Waarheid in Lending Act (TILA) werd gewijzigd in 1974 naar de klant toeslagen te verbieden, maar laten cash kortingen. Dat verbod komt te vervallen in 1984 en is nog niet hersteld.
Intussen, tot 1996 wetten bestonden die afgetopt het bedrag van de rente en royalty's die credit cards kunnen laden. Dan, in een geval het recht Smiley tegen Citibank, het Amerikaanse Hooggerechtshof hief deze beperkingen. Daarom late straffen die ooit $ 5 - $ 15 zijn nu $ 29 - $ 39 en zelfs hoger. Dat is ook de reden waarom u misschien zie je een zwevende rentevoet op 30% als u te laat bent met een credit card betaling.
Een andere praktijk die hielp de consumenten begraven in de schulden is de lage minimale betaling eis. Veel kaartuitgevers vereist zoals een laag minimum dat de consument niet de maandelijkse rente betaalt - waardoor hun balansen om nog te groeien zonder nieuwe aankopen toegevoegd. Richtsnoeren vastgelegd in 2003 nu verplichten de banken om een maandelijkse betaling dat de huidige maand belang betreft, verhoogd met ten minste 1% van de hoofdsom als gevolg vereisen.
No comments:
Post a Comment